Stress kan zich op zowel, emotioneel, mentaal, als op fysiek niveau manifesteren.
Daarnaast is stress geen stabiele of statische toestand, maar een continu fluctuerend proces. Het meten van stress kan op vier manieren worden uitgevoerd:

• zelfrapportage
• biochemisch
• gedragsmatig
• fysiologisch

Zelfrapportage geschiedt aan de hand van vragenlijsten of interviews, die ook bij onderzoeksbureaus veel gebruikt worden. Deze vragenlijsten beogen de attitudes, gevoelens, gedachten en gedragingen van een persoon in een bepaalde situatie te meten door er direct naar te vragen.

Biochemische metingen kunnen aantonen of er stressgerelateerde veranderingen in het endocriene systeem of enzymveranderingen optreden. Hoewel stress veel hormonen beïnvloedt, zijn de belangrijkste stresshormonen de catecholaminen en corticosteroïden. Cortisol kan bijvoorbeeld worden gemeten in het bloed, de urine en het speeksel.

Gedragsmetingen worden gebruikt om de effecten van stress op prestatie en de na-effecten van stress te meten. Deze metingen bestaan over het algemeen uit directe observatie van gedrags- of prestatiemetingen op een aantal taken die zeer waarschijnlijk door stress beïnvloed worden.

Fysiologische stressmetingen richten zich vooral op de mate waarin het parasympatische zenuwstelsel in staat is om het lichaam en geest weer te kalmeren, nadat het sympathische zenuwstelsel, vanwege stress, het hart, de hersenen, de hormoonhuishouding, de ademhaling en de spierspanning, in staat van paraatheid heeft gebracht .